มัจจุราชฝึกหัด(ตะเกียง 6)

ติดต่อลงโฆษณา Tel. 02-630-9938

	- กลับไปยังหมวดหลักของกระทู้นี้
	- มัจจุราชฝึกหัด(ตะเกียง 6)

กระทู้โดย : กลา IP ADDRESS : 203.118.85.161 , ,
	« เมื่อ 31/10/2006 , 12:58:01 » Edit "ทำไมเอ็งมาชุดเชยนักวะ " ผู้พูดอาวุโสมากกว่าหลิ่วตามอง "ผมแต่งปกติแบบนี้อยู่แล้ว" ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่าซึ่งแต่งกายที่ผิดแผกไป กางเกงขายาวสีดำเสื้อเชิ้ตแขนยาวรีดเรียบ ใบหน้าดูกร้าน หนวดดก เส้นผมสีขาวแซมเกินครึ่ง "ผมถูกส่งมาฝึกงานกับอาจารย์" ชายหนุ่มบอก "เอ็งเต็มใจหรือเปล่า? ชื่ออะไร?" ชายรุ่นใหญ่ขยับหนวดเหนือริมปาก ยังยืนกอดอกนิ่ง "ครับ....." ชายหนุ่มเลือกคำตอบที่ดีที่สุด "ชื่อพนา" อาจารย์ มองด้วยหางตา แล้วจึงดีดนิ้วมือ เป๊าะ..... พนารู้สึกสยิวหัวใจ สองมือคลำกุมหัว สองเขาจิบนหัวหดหายไปแล้ว เส้นผมที่ยาวรุงรังตอนนี้สั้นเกือบติดหนังหัวจับสากมือ ก้มดูชุดแต่งกาย เสื้อกล้ามสีแดงเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตลายทะเล และผ้านุ่งโจงกระเบนกลายเป็นกางเกงยีนส์ปะขาดแทนที่ "ดูดีกว่าเดิมเยอะ หน้าตาของเอ็งใช้ได้ หล่อเหมือน คี นูรีฟ" พนานึกภาพตัวเองในเวลานี้ไม่ถูก แต่รู้สึกไม่พอใจหนุ่มรุ่นใหญ่ที่เพิ่งเจอหน้าครั้งแรก แม้จะเรียกยกย่องให้เป็นอาจารย์ แต่ไม่มีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเขาโดยพละการแบบนี้ คิ้วขมวด ดีดนิ้วมืออยู่หลายครั้ง "เองจะทำอะไร" "เปลี่ยนสีเสื้อ ผมชอบสีขาว ไม่ชอบกางเกงเก่า แล้วทำไมต้องหัวโล้นยังงี้" น้ำเสียงท่อนท้ายดุ เขาปล่อยอารมณ์โมโหใส่อย่างไม่เกรงใจ "หัวอย่างงี้แหละ กำลังฮิต" "ผมไม่ชอบ" เสียงดัง ความรู้สึกไม่ดีกับชายคนนี้สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ยังดีดนิ้วมือต่อ "เอ็งแค่เด็กฝึกหัด ดูของข้านี่" ชายรุ่นใหญ่ใช้สองมือจับศีรษะดึงแยกออก มองเห็นก้อนปูดโปนห้าก้อนติดกัน "เห็นไหม กระโหลกหนาห้าลูกโตๆ แล้วเอ็งจะมาแก้วิชาของข้าได้ยังไง" "ถ้ายังเรื่องมาก เอ็งกลับไปเลย" อาจารย์มีท่าทีไม่สบอารมณ์ พนาต้องลดความขุ่นเคืองลง จำใจเก็บกดอารมณ์ไว้ นี่เป็นการออกมาครั้งแรก เขายังไม่อยากมีปัญหากับชายคนนี้ อาจทำให้ไม่ผ่านการฝึกงานได้ อาจารย์ดีดนิ้วอีก เป๊าะ... เปลี่ยนเสื้อเป็นสีขาว พับแขนเหนือข้อศอกให้เรียบร้อย แต่พนาสะดุ้งแอ่นหน้าท้อง สองมือกุมด้านหลังขอบกางเกง "เป็นอะไรอีกวะ" "เย็นตูด" เขารู้สึกว่ากางเกงตัวนี้ผิดรูปร่าง "นี่หละกางเกงเอวต่ำ กำลังฮิต เอ็งไม่ได้ใส่ กกน หรือไง" พนา สั่นหัว "เวรกรรม รัดๆมันไว้บ้าง เดี๋ยวเป็นโรคใส้เลื่อนตายห่า เอ็งชอบสีอะไร" "สีอะไรก็ได้" เสียงยังห้วนกระด้าง พนารีบยืนพิงกำแพงข้างหนุ่มรุ่นใหญ่ ตัดสินใจพูด "พอผมจับสลากได้ชื่ออาจารย์ธนินธรณ์ มีแต่คนเข้ามาปลอบใจ" อาจารย์ธนินธรณ์หัวเราะ หึ หึ ใบหน้ายังเรียบเฉย ไม่มีท่าทีใส่ใจ "โหด ดุ เผด็จการ หยิ่ง เพี้ยน ชอบข่มขู่ชุดฝึกหัด" พนาสรุปอย่างสั้น กระชับ นิยามความเป็นตัวตนของอาจารย์ธนินธรณ์จากที่ได้ยินมา แต่ท่อนท้ายเขาเพิ่มเติมเอง ตั้งใจเลือกคำที่แสบแล้ว แต่อาจารย์ยังเฉยเช่นเดิม ชื่ออาจารย์คนนี้มักถูกเล่าขานกันมาจากรุ่นพี่ฝึกหัด โดยมากมักจะมีความเกรงจนกลัว และจะถูกนินทาอย่างสนุกสนาน ไม่คิดเลยว่าเขาจะต้องมาเจอ ทั้งที่มีอาจารย์ตั้งหลายร้อยท่าน อาจารย์ดีดนิ้วอีกเป๊าะ... พนาเอี้ยวคอมองหลังแขม่วท้อง มองลงไปเห็นขอบกางเกงในสีดำ เห็นขอบกางเกงแล้วหงุดหงิดใจ "ช่วยเปลี่ยนกางเกง ให้ผมหน่อยเถอะอาจารย์ ศิษย์ขอร้องละ" พนายกสองมือประสานทำหน้าตาย คุกเข่าคารวะ แม้จะดูตลก แต่เขาใช้วิธีนี้ได้ผลมาแล้วหลายครั้ง อาจารย์หน้ายิ้มยากไม่ยอมรับมุข ในมือมีหนังสือพิมพ์ม้วนอยู่ ฟาดใส่กลางหัวศิษย์พนาเต็มแรง โป๊กก.....อูยยยยย... ลูกศิษย์คลำหัวป้อย "อย่าสะเออะเลียนแบบหนังจีน" "อาจารย์ ผมขอร้องช่วยเปลี่ยนกางเกงกับทรงผมให้หน่อยเถอะ" พนาอ้อนวอนด้วยใจจริง เอาแบบหนังไทยก็ได้ เขาส่งสายตาเศร้าให้ แต่ยังไม่กล้าเข้าไปจับท่อนแขนเขย่า "นี่หละ ทันสมัยแล้ว ไม่ต้องเขิน ไอ้พวกมนุษย์แต่งกันอย่างงี้ทั้งนั้น ถ้าไม่เชื่อ เอ็งต้องไปฝึกกับคนอื่นแล้วละ" หนุ่มฝึกหัดนิ่งเงียบ ขู่มาอีกแล้ว แต่หากเป็นอย่างที่บอก เขาก็พร้อมทำใจ เพราะช่วงที่มีชีวิตอยู่เขาชอบตามแฟชั่นเช่นกัน "เออ..ต้องยังงั้น" อาจารย์แบมือซ้าย บะหมี่สำเร็จรูปอยู่ในชามมีควันโชยอ่อนๆ พร้อมตะเกียบ อาจารย์คีบเส้นชุดใหญ่เข้าปาก ซดน้ำตาม ซี๊ด..... เสียงนั้นบ่งบอกว่าเผ็ดร้อนได้ที่ พนายืนจ้องชามบะหมี่ ลูกกระเดือกขยับ "กินไหม?" พนาพยักหน้า "ผมขอเป็นรสหมูสับของ.." "จะแดกหรือเปล่า ข้าไม่ใช่ร้านเซเว่น ไม่มีให้เลือกทุกรส" พนาต้องพยักหน้า กลืนน้ำลายเอื๊อก ยื่นมือรับบะหมี่สำเร็จรูปรสต้มยำสูตรเดียวกันมาซดอย่างรวดเร็ว "เกือบห้าปีแล้ว รสชาติยังเหมือนเดิมเลย" พนาพูดทั้งที่บะหมี่ยังเต็มปาก "อือ มันมีออกใหม่หลายรส แต่ข้าไม่ชอบ ตะกี้เอ็งว่ายังไงนะ ห้าปีเหรอ" อาจารย์เหวี่ยงชามลอยขึ้น มันหายไปก่อนที่จะหักหัวลง "ครับ" พลางซดน้ำหยดสุดท้าย เหวี่ยงชามลอยขึ้นฟ้าบ้าง เพล้งงงงง..... ทั้งพนาและอาจารย์เอี้ยวหลบเศษกระเบื้อง เพียงสักครู่เศษชามแตกพร้อมตะเกียบจึงค่อยสลายไป "ผมตายปีสี่สี่" "ไอ้เวร เพิ่งห้าปี นึกว่า ห้าสิบปี ข้าเป็นยิ่งกว่าทวดของเอ็งอีก" "แล้วอาจารย์ เอ้ย.... ยิ่งกว่าทวด อยู่รุ่นไหน" "รุ่นเดียวกับแฟงค์เกนสไตล์" "ฮ้า! นั่นผีฝรั่ง" "ข้าคบเพื่อนฝรั่งเยอะแยะ เอากระเทียมยัดปากผีจับส่งนรกฝรั่งไปแล้วหลายคน นรกไทยก็มีผีฝรั่ง เอ็งไม่เคยไปดูนะสิ" "ไม่เคยไปทัวร์สักที ระดับยังไม่ผ่าน" "เออ แล้วเอ็งได้ดู แปดเทพอสูรมังกรฟ้าหรือยัง เฉียวฟง น่ะ" พนามึนงง จู่ๆอาจารย์คุยนอกเรื่องเสียยังงั้น ชวนคุยเรื่องที่เขาชอบเสียด้วย คอเดียวกันแน่เลย "ยังครับ" อาจารย์ดีดนิ้วอีกเปาะ กล่องผ้าสีดำมาอยู่ในมือพนา "นี่อะไร" "เปิดดูเอง" "โอ้โห เดี๋ยวนี้เขาทำแบบนี้แล้วเหรอ" "เออ ซีดี 44 แผ่น เดี๋ยวเสร็จงานนี้ เรากลับไปช้าสักหนึ่งวัน ให้เอ็งดูจบเสียก่อน แล้วยังมีอีกเรื่อง คู่หูสู้สิบทิศ มังกรหยกเวอร์ชั่นใหม่ดูหรือยัง" "เคยดูแต่ของหมีเซี๊ยะ" "นั่นป้าของเอ็งแล้ว เทคนิคสมัยใหม่ดีกว่าเยอะ" พนากลืนน้ำลายอีก เมื่อรุ่นยิ่งกว่าทวดตักไอติมกินอย่างเอร็ดอร่อย ห้าปีที่ผ่านมา เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ายังมีของเย็นกินได้แบบนี้ ยิ่งกว่าทวดเงยหน้าขึ้นมาสบตา "เอาไหม?" พนารีบพยักหน้า เขาไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก ไม่ใช่อายกระดาก แต่กลัวน้ำลายไหลยืดออกมา ตอนนี้มันฉ่ำคอไปหมดแล้ว "รับ" พนารีบหงายมือ ถ้วยสีขาวหล่นใส่พอดี ไอติมกะทิข้าวเหนียว มีถั่วลิสงโรยหน้า "ช๊อคโกแล๊ตได้ไหม" แต่เมื่อเห็นสายตาขวางของยิ่งกว่าทวดจึงเปลี่ยนใจ "อันนี้ผมก็ชอบ" เขารีบตักกินแล้วยกนิ้วโป้งให้ สีหน้าอาจารย์จึงดีขึ้น "เราไม่เข้าไปข้างในหรืออาจารย์" พนาชวนคุยเรื่องงานบ้าง "เป็นเวลาที่กำลังสั่งเสียลาญาติกัน เอ็งเป็นญาติมันหรือเปล่าล่ะ หรือว่าจะไปเป็นพยานสั่งเสีย" น้ำเสียงแกมประชด "เปล่า" พนาสั่นหัว เทน้ำไอติมหยดสุดท้ายเข้าปาก "ผมแล้วแต่อาจารย์ แต่ที่เรียนมา เราต้องเข้าไปรอแล้ว" เขาขว้างถ้วยไอติมขึ้นฟ้า ไม่ต้องแยแส เพราะมันเป็นแค่ถ้วยพลาสติก

ตอบกลับโดย : กลา IP ADDRESS : 203.118.85.161 , ,

« Reply #1 เมื่อ 31/10/2006 , 12:59:07 »

Edit

"หลักสูตรที่เอ็งเรียน มันไม่เคยคิดแก้ไขปรับปรุงกันบ้าง เป็นอันเดียวกับที่ข้าเรียนนั่นแหละ สมัยนี้ต้องมีวิญญาณธรรม ข้าเสนอขึ้นไปหลายรอบแล้ว"

"มนุษยธรรม"

"วิญญาณธรรม" อาจารย์ตะคอก

"วิธีปฏิบัติ เราต้องทำตามนั้น" พนาจำข้อปฏิบัติได้อย่างแม่นยำทุกข้อ

"ไปให้พวกมันเจอก่อนตาย ให้มันร้องโวยวายยังกะเห็นเอ็งเป็นผี เป็นปิศาจ น่ะเหรอ" อาจารย์หันมามองด้วยสายตาดูถูกพิกล "ข้าไม่ชอบ"

"ทำอย่างั้น เพื่อให้สำนึกในสิ่งไม่ดีที่ทำลงไป ก่อนตาย"

"มันจะตายอยู่แล้ว สำนึกห่า.. ตอนนั้นจะช่วยอะไรได้ ก่อนตายแม่ง.. จะให้ทำอะไรมันก็ยอมทั้งนั้นแหละ บอกขี้หอมมันยังกิน"

"แต่เป็นการเตือนสติ ถึงคนที่ยังอยู่"

"เช่นอะไร เอ็งบอกมาสิ"

"ฆ่าหมู ก้อให้ทำเสียงหมู" เขาเอาหลักสูตรมาแย้งโต้สุดฤทธิ์ เพราะเพิ่งจบมาหมาดๆ ความรู้ยังแน่นหัว

"คนฆ่าหมู ไม่เคยทำความดีเหรอไง คนนี้มันช่วยงานกุศลมาตลอด เอ็งมีสิทธิ์อะไรไปพิพากษามัน เรื่องการพิพากษา เรามีศาลอยู่แล้ว เขาจะตัดสินเอง"

"ไอ้เด็กรุ่นใหม่อย่างพวกเอ็ง สมองมีไว้จำ ไม่เคยใช้คิด เหมือนสัตว์เลี้ยงใช้งานหรือเฝ้าบ้าน บอกคำสั่งอะไรไปก็จำได้ แต่พอพลิกแพลงหน่อย เสือกหันมามองหน้า ไม่งั้นก็เถียงหัวชนฝาแบบเอ็งนี่หละ" อาจารย์แสยะยิ้ม อบรมนอกหลักสูตร "ภูมิใจใช่ไหม ที่จำแม่น มาเถียงข้าได้ถูกต้อง"

เมื่ออาจารย์มีท่าทีหงุดหงิดหัวเสีย พนาจึงไม่ตอบโต้ แต่ไม่สบายใจนัก ที่กำลังจะต้องร่วมทำผิดกฎ อาจารย์คนนี้ชอบตะแบงเหมือนรุ่นพี่บอก และท่าทางไม่ยอมใครเสียด้วย

"ทำไมเอ็งถึงตาย"

พนาอึ้ง หดหู่ใจทันใด ในคืนนั้น มันไม่คุ้มค่าเสียเลย เขาไม่มีโอกาสแก้ตัว

"ผมไม่รู้สึกตัว นอนหลับอยู่ในรถเพื่อน กลับมาจากงานเลี้ยง ที่......" เขาพูดเสียงโทนเดียว มองเหม่อไปเบื้องหน้า ทวนความจำแต่ความรู้สึกกลับตามมาติดๆ "มันเหมือนไปงานเลี้ยงฉลองก่อนตาย"

"เป็นแหล่งสนุก เอ็งเมาด้วยละสิ"

"เปล่าเลย เพียงแค่ไม่กี่แก้ว รู้สึกง่วงเท่านั้นเอง"

"เมื่อห้าปีที่แล้ว ที่....... เอ็ง ต้องเป็นวิญญาณเร่ร่อน?"

"ใช่... ทำไมมัจจุราชไม่มาดึงตัวไป"

"ถ้าเป็นคนอื่น คงลากตัวไปใช้กรรมแล้วละ แต่นั่นเป็นข้าเองหละ"

"ทำไม?" เสียงเขาแหบแห้ง

"ข้าให้เวลาในการทำใจ คืนนั้นมีอยู่คนเดียวที่รู้ตัวก่อนตายคือไอ้คนขับรถ อีกสามคนมีสภาพไม่ต่างกับเอ็ง บางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตาย"

"ผมเร่ร่อนท่องไปเรื่อยเปื่อยหลายเดือน กว่าจะทำใจได้"

"ยังดีกว่า จู่ๆ ไปโผล่ที่นรก"

"แต่มัจจุราชที่พาผมไปไม่ใช่ท่าน"

"เพราะว่าหลังจากสามเดือน ข้าได้โอนไปให้รุ่นน้องดูแล"

"อาจารย์ทำผิดกฏ?"

"ข้าทำตามใจข้ายังงี้ พร้อมให้ย้ายหรือลงโทษ ข้าไม่เกี่ยง แต่ไม่มีใครกล้าทำข้าหรอก"

อาจารย์หัวเราะในคอ สีหน้าแววตายังเย็นชาเช่นเดิม แต่ปลายน้ำเสียงมีความขมขื่นใจเจือปนอยู่

"เอ็งไม่อยากรู้เหรอว่ามีใครตายพร้อมเอ็งบ้าง"

พนาส่ายหน้า "รู้กับไม่รู้ ผมเลือกไม่รู้ดีกว่า ในเมื่อรู้ก็เป็นเพียงรู้ รู้เพื่อดีใจที่มีเพื่อนตายด้วยกันหรือไง"

"ดีแล้ว เอ็งตัดใจได้หมด"

"ไม่หมด บางครั้งยังเป็นห่วงลูก"

เมื่อพูดถึงลูกน้อย เขารู้สึกเศร้าใจอย่างยิ่ง หัวอกของเขาปวดร้าวรอนๆ "ไม่รู้ว่าเขากับแม่จะอยู่กันอย่างไร อนาคตเป็นยังไง แม่เขาคงต้องดิ้นรนอย่างหนัก ไม่รู้ว่าสองแม่ลูกต้องลำบากแค่ไหน" เสียงเขาสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว "ผมเคยจะออกไปดูพวกเขาถึงสองครั้ง แต่ออกไปไม่พ้น"

"ชีวิตบนชั้นมนุษย์เป็นเพียงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เหมือนเอ็งเดินทางไปเที่ยว เห็นสิ่งสวยงาม เจอคนถูกใจ แต่เอ็งก็อยู่ที่นั่นไม่ได้ ต้องกลับหลังจากหมดเวลาเที่ยว ทำใจเถอะ อย่าดิ้นรนไปอีกเลย ทำตามหน้าที่เวลานี้"

พนาได้สติ กฎธรรมชาติที่ถูกอบรมมาอย่างหนัก เป็นวิชาที่สอบผ่านได้ยากที่สุด แต่เขาสอบผ่านได้ติดท้อปเทนมาแล้ว ส่งยิ้มให้กับอาจารย์เป็นครั้งแรกและได้เห็นรอยยิ้มจากอาจารย์ครั้งแรกเช่นกัน

อคติต่ออาจารย์คนนี้ได้ลดลงไปอย่างมาก ทั้งที่ในเริ่มแรกเขารู้สึกไม่ดียิ่งกว่าเดิมเสียอีก แกมีเหตุผลอิงในทางวิญญาณธรรม ยอมที่จะแหกกฎหากเห็นว่าสมควร สิ่งที่เขาได้สัมผัสในวันนี้ แกน่าจะเป็นคนดี อย่างน้อยคุยเรื่องกำลังภายในได้รู้เรื่อง

"ผมว่า อาจารย์ ไม่ใช่คนน่ากลัวเลย"
"คนที่ตรงเกินไป กับคนที่คดเกินไป นั่นหละที่กลัวข้า"

"เราต้องรอคนอื่นอีกหรือเปล่า" พนายังกังวลเรื่องงาน
"..?..." อาจารย์เหล่ตามอง หน้าผากเป็นลอน

"ปกตินอกจากอาจารย์แล้ว ต้องมีลูกน้องหน้าเหี้ยมๆ อีกสองคน"
"กติกาเก่า จนหนังเอาไปเลียนแบบ จะชวนลงมาเยอะแยะทำไม แสดงว่ากลัวพวกมนุษย์ละสิ"

"จริงนะ เราคนเดียว มนุษย์เป็นร้อยก็สู้ได้สบาย"
"อย่าว่าแต่ร้อยเลย ให้เป็นพันอีก เห็นเราก็วิ่งหางจุกตูด กลัวยิ่งกว่าผีเสียอีก" อาจารย์เว้นรอให้พนาถาม "เพราะเราเป็นพวกจับผี "
"เราจะรออีกนานเท่าไร"

"จนกว่าจะเผาเรียบร้อย"
"โอ้โห อีกหลายวัน"
"เอ็งเห็นญาติมันไหม เขาต้องเสียใจอีกกี่วัน และไอ้คนตายนั่นอีก ต้องเสียใจอีกกี่วัน ทำไมเอ็งจะรอไม่ได้ นึกถึงวันเอ็งตายสิ"

"......."
"ให้มันได้ฟังพระเทศน์เสียก่อน เราจะอยู่เพื่อแนะนำให้กับมันรู้เบื้องต้นว่าต่อไปต้องทำอะไร"
"อาจารย์ทำอย่างนี้กับทุกคน?"
"ไม่ ถ้าเป็นพวกเลวร้าย บางทีแค่ร่อแร่รอมร่อ ข้าไปลากวิญญาณมันออกมาเลย"

"ไม่รอให้พระสวดเหรอ"
"มันฟังรู้เรื่องที่ไหน พระพุทธเจ้ามาโปรดมันยังไม่สำนึกตัวเลย" อาจารย์ตบบ่าพนา
"เอ็งต้องฝึกหาประสบการณ์ ให้ทันเล่ห์เหลี่ยมมนุษย์ บางทีมันแกล้งหลอกเราให้เข้าไป ปรากฏว่ามันแกล้งสวดตาย"

"เหรอ"
"เออ มีผ้าขาวคลุม มีพระสวด ทำซะเหมือน"

พนากับอาจารย์คุยกันถูกคอยิ่งขึ้น จนกระทั่งถึงเวลาที่อาจารย์ต้องเริ่มสอนภาคปฏิบัติ
"เข้าไปดูมันซักหน่อยว่าเป็นไงบ้างแล้ว" อาจารย์ลุกขึ้นก่อน "แล้วนี่เอ็งไม่คิดจะวางเจ้าซีดีนี่ไว้ก่อนหรือไง ท่าทางดูตลกกว่าน่ากลัว"

"ผมกลัวลืม แล้วคราวหน้า อาจารย์เอาคูหูสู้สิบทิศให้ผมด้วยนะ" พนายังจำชื่อเรื่องได้ดี
..........................................

ตอบกลับโดย : ส.บุญเรือง IP ADDRESS : 202.143.142.3 , , 192.168.1.78

« Reply #2 เมื่อ 21/11/2006 , 14:34:53 »

Edit

ขอแสดงความยินดี ที่เรื่องนี้ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดเรื่องสั้นตะเกียง โครงการ 6
อย่าลืมร่วมสนุกกับตะเกียง 7 ด้วยครับ

ตอบกลับกระทู้นี้

ไอคอนข้อความ :

ชื่อ :

สมัครสมาชิก : เข้าสู่ระบบ

Security Code :

! ใส่ Code ตามที่ปรากฏที่ภาพด้านข้าง
กรุณากด F5 หาก Security Code ไม่แสดงผล

อีเมล์ :

รูปภาพประกอบ :

ขนาดไม่เกิน 100KB **สมาชิกเท่านั้น
(BBZnet.com เพิ่มเนื้อที่เก็บภาพให้แต่ละบอร์ดมากถึง 1GB ต้องการมีเว็บบอร์ดของตัวเอง คลิกที่นี่เพื่อสมัครสมาชิก)

ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี

ข้อความ :







		ไอคอนอื่นๆ
	ใช้ไอคอน

Special Tag
( เปลี่ยนไปใช้งานแบบ HTML Editor Mode, ต้องการ IE6+ และเปิดใช้งาน Java Script )

คำเตือน

การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได

การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้

หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ webmaster@bbznet.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

	Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

Our services

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://bbznet.pukpik.com/scripts2/view.php?user=sbunruang&board=2&id=82&c=1&order=numtopic
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.