เรื่องสั้น.....เรื่องของเขา....(ตะเกียง 6)

ติดต่อลงโฆษณา Tel. 02-630-9938

	- กลับไปยังหมวดหลักของกระทู้นี้
	- เรื่องสั้น.....เรื่องของเขา....(ตะเกียง 6)

กระทู้โดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.206.63 , ,
	« เมื่อ 14/09/2006 , 23:15:35 » Edit เรื่องของเขา เหนือจอมปลวกใหญ่มีสัปคับสีทองอร่ามตา ตั้งมั่นเป็นสง่าชวนมอง ฉากหลังอันแลคล้ายม่าน คือหมอกอวลลอยอ้อยอิ่ง พลิ้วไหววนเวียน ไม่จางหรือจากไปไหน เสียงหวีดกรีดร้อง ระงมวิงวอนต่อใครสักคน ดังแว่วแล้วเลือนหาย คล้ายโหยไห้จนขาดใจ แล้วกลับกำเนิดแรงเฮือกใหม่ วนเวียนร่ำร้องต่อไป ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดท้องฟ้า จนสุดสายตาและรอบบริเวณ แผ่นพื้นที่ทรงกาย นอกจากตั้งไว้ด้วยจอมปลวกใหญ่ ทั้งหมดล้วนกลืนกันเป็นสีเดียว คือสลัวมัว...หม่นหมอง ที่อันงาม ที่เดียวอันชวนมอง คือสัปคับสีทองโดดเด่น สายตาของนาง ผู้คู้เข่าเฝ้ารอ จึงจับจ้องแต่บนนั้น สัปคับว่างเปล่าเหนือจอมปลวก บัลลังก์ของผู้เป็นใหญ่ในที่นี้ พลัน! ประกายสีทองก็คลุ้งฟุ้ง อวลตรลบแล้วคลี่คลาย แก้วมณีดวงหนึ่งปรากฏขึ้นราวเนรมิต เลื่อนลอยอ้อยอิ่ง ทุลักทุเลเหมือนคนหลับไม่เต็มตื่น กว่าจะตั้งศูนย์สถิตนิ่งบนบัลลังก์นั้น ก็ยังทันให้นางอมยิ้ม นึกขันผู้เป็นจ้าวแห่งยม ดวงแก้วขยับขยาย ยืดออกเป็นองค์ ประทับห้อยขาซ้ายชันขาขวา พักแขนขวาบนเข่าขวา วางศอกซ้ายบนพนักแขนซ้ายของสัปคับ แล้วนิ่งอยู่ เสียงขำครึดๆ ดังลอดจมูก จากนางผู้ลืมหมอบกราบคุดคู้ดังควร สายตานางแลเลยเหนือศีรษะของผู้นั่งวางท่าสง่างาม กลั้นหัวเราะจนน้ำตาเล็ด ทั้งกายสั่นระริกด้วยรู้ว่ามิบังควร จึงพยายามระงับไว้สุดกำลัง “หยุด...!” เสียงตวาดก้องปานฟ้าถล่ม ผู้บันลือสีหนาทกระทืบบาทซ้ำ จอมปลวกคือดินเปราะ ก่อขึ้นเป็นเนินพูน สะเก็ดขุยจึงร่วงกราว ก้อนดินเล็กๆ กระเด็นกระดอน บ้างตกกระทบศีรษะ บ้างกลิ้งมาหยุดข้างกาย “ข้า...บอกให้...หยุด!” ตาแดงดั่งเพลิงสุม จ้องเขม็งเกรี้ยวกราด ผู้ตวาดซ้ำทันทะลึ่งพรวดลุกขึ้น ก่อนเท้าสิงห์ข้างหนึ่งของสัปคับ จะจมลงในจอมปลวก จนบัลลังก์ทองเอียงกะเท่เร่หมดสง่า “หยะ...หยุ...หยุด หยุดแล้วพิคะ” ร่างที่ขำตัวสั่นระริก น้ำตาไหลพรากๆ หูแดงจมูกแดงได้อย่างน่าอัศจรรย์ “นังกาสรใช้แรง โง่เง่ายังกล้ากำแหง หรือชาติหน้าอยากเกิดเป็นควาย” “เช่นนั้นจะต่างกันรึยังไงพิคะ” “นั่นไง ไม่ทันขาดคำก็สำแดงกำพืดโง่งม!” ท่านท้าวยักท่าอย่างเป็นต่อ ชำเลืองไปขยิบตาให้สัปคับเอียงกลับตั้งตรง แล้วค่อยนั่งลงอย่างระมัดระวัง เดชะบารมี ใช้ได้ง่ายเพียงนี้คือแค่ขยิบตา นางผู้ไม่รู้ว่าตนหลงมาแต่ไหน จึงรู้สึกเกรงพลานุภาพขึ้นบ้าง กลั้นอกกลั้นใจสูดน้ำมูกน้ำลายลงคอ แล้วขยับท่าทางให้นอบน้อมที่สุด “ว่าไรนังควายเขาหาย มีเรื่องร้อนอันใด จึงต้องรบกวนข้า” ผู้กล่าววาจาค่อยเกิดจิตเมตตาขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นดังนั้น แม้ไม่ค่อยยินดีมายุ่งเกี่ยวตัดสินชาตะของเดรัจฉาน แต่เสียงถามก็ผ่อนความโกรธลงอักโข “อิฉันจะได้กลับชาติไปเกิดเป็นรึมนุษย์พิคะ” “แล้วอย่างไรเล่าวะ ทำไมต้องปลุกข้า...ให้ตื่นมาตอนนี้ สุวรรณสุวารมันไม่มีปัญญาส่งเจ้าไปเกิดเรอะ” ท่านท้าวยมโลก พูดพลางชำเลืองหา ผู้ถูกขานชื่อล้วนหายหัว มันคงแฝงตัวอยู่กับพยับหมอกแถวนี้ละ แต่ไม่กล้าเสนอหน้าเพราะมีผิด “ท่านเขาวัวทั้งสองว่าอิฉันจะไปเกิดเป็นรึมนุษย์พิคะ” นางกาสรไม่แน่ใจว่าตอบได้ตรงคำถามหรือไม่ เพราะแค่จะเรียงคำออกมายังไม่รู้ว่าถูกหรือผิด พอหยุดพูดน้ำตาก็ไหลพราก แต่คราวนี้นางนิ่งไม่ส่งเสียง ได้แต่ก้มหน้ารอ “หรือเอ็งไม่อยากเกิดเป็นคน” “มิใช่...หามิได้พิคะ แต่เพราะชาติที่ผ่าน อิฉันเป็นนางควายพิการต่ำต้อย ไร้เขาให้เพื่อนค่อนขอด ตราควายคือเขาโค้งยังหามิได้ ศักดิ์ศรีของความเป็นควายจึงมิเคยหาได้รึตลอดชาติพิคะ” “สัญชาติควาย ถึงไม่มีเขาก็ไถนาได้ ใครก็รู้” “คนตามไถใครก็รู้พิคะ แต่พวกควายด้วยกันมันชังน้ำหน้า” “ถึงตรอมใจหมกหน้ากับปลัก ให้มันขาดใจตายมางั้นสิ” “มิใช่...หามิได้พิคะ แต่เพราะตอนนั้นให้ตรอมใจอย่างไรก็ไม่ยอมตาย ไร้เขาจนแก่จนเฒ่าค่อยขาดใจ พอดีสิ้นใจในปลัก เลยเหมือนจมปลักจนตาย แต่ที่แท้ไม่เคยมีเจตนาฆ่าตัวตายรึเลยพิคะ” สำเนียงนางกาสรแสนซื่อ ทั้งหมดที่กล่าวออกมา ล้วนเป็นความจริงตามที่ตนเข้าใจ แต่ท้าวยมยังสับสน ด้วยไม่รู้ว่าเกี่ยวกันอย่างไรกับการจะได้ไปเกิดเป็นมนุษย์ เวลานี้ อาจเพราะตื่นเร็วเกินไป คือยังนอนได้ไม่เต็มอิ่ม หัวจึงเบาโหวงจนไม่เฉียบแหลม สติอันเคยมีสำหรับการรู้แจ้งแทงตลอดก็มัวลง ภาษาคนคงว่าเมาขี้ตาด้วยถูกปลุกกะทันหัน จึงยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ติด “อิฉันกลัวว่าชาติหน้า ไปเกิดเป็นคนจะรึไม่สมประกอบพิคะ” นางว่าไปตามคิด ใจกลัวอย่างนั้นจริงๆ และยิ่งเมื่อเห็นท่าทางท่านท้าวมหายมตรงหน้า ก็ยิ่งปักใจใหญ่ ข้างในนั้นยังนึกขัน แต่กระแสเมตตาในถ้อยถามประโยคหลังๆ ทำให้นางกลืนความเห็นขันนั้นไว้ได้ เกือบจะทำไม่รู้ไม่ชี้ แต่สายตายังไม่วายชำเลืองมองเป็นระยะ “ในประวัติศาสตร์คน ไม่มีใครมีเขา เจ้าจะกังวลไย” “มิใช่ หามิได้พิคะ...เมื่อก่อนตาย เพราะไม่มีเขา เพื่อนมองแล้วแลเลย เห็นว่าหมดศักดิ์หมดศรี ยิ่งกว่าควายเขาเกหรือควายเผือกผิดพวก แต่อย่างท่านท้าวกล่าวรึมิมีผิดพิคะ...ไม่มีเขาอิฉันก็ไถนาได้ ทำได้ทั้งที่ไม่มีเครื่องบำรุงศักดิ์เสริมศรี ตรอมใจก็ต้องจำใจอยู่ ด้วยจนใจจะด่วนตายไปทำไมมี นึกน้อยใจก็แต่วาระสุดท้าย ต้องตายจมปลัก ไร้ใครสักตัวมาเหลียวแล...” คำสาธยายเหมือนพร่ำ แฝงแววน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งที่ใจสู้ ลงแรงแข่งสังขารกับพวกควายสมประกอบ ว่าช่วยคนไถนำย่ำข้าวได้ไม่แพ้ใคร แต่ยังไม่วายถูกประณามหยามเหยียด “...ท่านท้าวเจ้าขา เกิดชาติหน้าอิฉันเกรงว่าจะไม่มีศักดิ์ไม่มีศรีดังชาติเก่า อิฉันอยากจะขอ...” มหายมตบเข่าฉาด ทันทีที่ได้ยินจุดประสงค์หลัก หนวดกระดิกริกๆ ด้วยไม่รู้จะขำหรือโกรธา ยกมือขึ้นเกาขนคางหรอมแหรมเพราะยังไม่ได้โกน ก่อนเขม้นมองนางกาสรโดยถ้วนถี่ แล้วฝืนยิ้ม ฝืนใจต่อถ้อยสนทนา “โลภ!...เอ็งมันโลภมาก!...เอ็งมันโลภมาไม่รู้ตั้งกี่ชาติ รู้หรือไม่ทำไมต้องเกิดเป็นควาย ไถนาปลูกข้าวให้คนกิน เพราะเอ็งเคยเป็นคนคด ขายชาติขายแผ่นดิน จึงต้องพลีกำลังกายทั้งสิ้นกลับคืน ซ้ำยังต้องทนทุเรศไร้เขา...” “ท่านท้าวเจ้าขา!” “หยุด...ที่ต้องทนทุเรศไร้เขา เพราะต้องให้เจ้าได้อับอาย!” ราวทั้งโลกเลื่อนลั่นสั่นไหว ด้วยไฟโกรธถูกจุดจนติด เพราะพิษแห่งความไม่รู้และไม่รู้จักพอ ท่านท้าวเจ้าแห่งยม นึกรังเกียจนางกาสรตรงหน้า ถึงแม้มันจะแสนซื่อ หรือคิดอยากได้อยากมี ด้วยปมด้อยยังติดหัวใจ แต่หาใช่มากล้าต่อรอง แค่ได้เกิดเป็นคนก็บุญหัวของมันนัก ท่านท้าวจึงประกาศกร้าวเป็นโองการก้องบริเวณ “เลือกเอานังกาสร จะกลับไปเกิดเป็นควายมีเขา หรือไปเกิดเป็นมนุษย์ไร้ศักดิ์ศรี!” นางควายผู้จะได้เกิดเป็นคน ถึงกับตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก ปากคอสั่นด้วยเกรงอำนาจบารมีขององค์ผู้ตวาดถามยิ่งนัก แต่เท่าที่เคยผ่านชีวิตอย่างนั้น อย่างที่ไร้เขา อย่างที่ให้ใครๆ เขาหมิ่น ตนคงทนรับสภาพอย่างนั้นอีกไม่ได้ จำใจกลืนสะอื้นแล้วค่อยตอบคำเบาๆ “หาก...หากไปเกิดเป็นมนุษย์แล้วต้องอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี อิฉันขอกลับไปเกิดเป็นควาย...เอ่อ...เป็นควายมีเขารึดีกว่าพิคะ” ทันใด! สภาพรอบตัวที่มัวหม่น ก็แดงฉานปานไฟโหม เสียงร้องโหยหวนที่ระงมงึมงำกลายเป็นเสียงกรรโชกเย้ยหยันอยู่รอบกาย ผู้ที่ขันหนักคือคนที่นั่งห้อยบาทข้างหนึ่งบนสัปคับ ถึงกับหูแดงจมูกแดง น้ำตาปริบอย่างสุดระงับเพราะแรงหัวร่อ “ข้าไม่น่าเสียเวลากับเอ็ง เสียเวลานอนมาให้เสียอารมณ์” ถึงตอนนี้ ผู้หมอบคุดคู้อยู่เบื้องล่าง ก็ตามอารมณ์ท่านท้าวไม่ถูก คิดว่าที่ตนคิดไปได้ไม่ตลอด หัวเบาโหวงไม่เฉียบแหลม สำแดงความโง่ออกไปกับคำตอบที่ผ่านมา เพราะตนไร้เขาบนหัว ความอับอายที่มีอยู่แต่เดิมจึงยิ่งทวีคูณ รู้สึกคล้ายทั้งตัวยิ่งหดเล็ก ลีบลงเหมือนเห็บหมัดขาดอาหาร เมื่อท่านผู้เห็นว่าการสนทนาทั้งหมดนี้กลายเป็นเรื่องไร้สาระ ก็เลิกคิดจะเสียเวลา เลยเคลื่อนกายลงมาหวังไปเสียจากที่ ทว่าเมื่อผ่านเข้ามาจนเกือบจะเฉียดกายกันได้อย่างนี้ ค่อยเห็นจริงแจ่มชัด ว่ายามควายไร้เขานั้นแสนทุเรศ ท่านท้าวแตะมือบนหัวเลี่ยนๆ ที่แลตลกเพราะหูใหญ่ลู่หลุบลงข้างแก้ม เมื่อยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งเข้าใจ ใครเห็นใครก็คงอดขำขันมิได้ ในที่สุดเสียงแฝงแววเวทนาก็ถูกถ่ายทอดออกไปอีกคราว “นังโง่ อาจเป็นเพราะเอ็งไปเป็นควายหลายสิบปี เอ็งลืมหรือไม่รู้จริงๆ ว่าศักดิ์ศรีของคนนั้นต้องสร้างขึ้นมาเอง ใครไปกำหนดบงการไม่ได้ หรือแม้มีแล้วเป็นแล้ว ก็ตัวคนมันเองนั่นแหละเป็นผู้ทำลาย ศักดิ์ศรีนั้นไม่มีใครทำร้ายทำลายมันได้นอกจากตัวคนคนนั้น” น้ำคำฉ่ำเย็น ชุ่มด้วยกระแสเมตตา จนนางผู้หมอบคู้เข่าขนลุกซู่ตั้งแต่หัวตลอดหาง หางนางเริ่มปัดส่ายริกๆ เพราะความตื้นตัน ในหัวใจหมดห่วงกังวลอันใดอีกแล้ว แต่พอเงยหน้าจะกล่าว ว่าตนพร้อมไปเกิดเป็นคน แล้วเห็นแน่ๆ ว่าบุรุษตรงหน้าเป็นอย่างไร นางกาสรก็สุดจะทนไหว เส้นตื้นกระตุกครึ่กๆ หัวเราะลั่นและกลิ้งตัวไปมาราวเสียจริต ที่นางหมุนกลิ้งตัวได้ก็เพราะไม่มีเขา ขำกลิ้งไปจนสุดเฮือกจึงหยุดหอบแฮ่กๆ ยกกีบตีนลูบหัวตัวเองแล้วค้างไว้ “ท่านท้าว...เขาหายแน่แล้วรึพิคะ” “อะไรของเอ็ง!” นางกาสรใช้กีบตีนเคาะหัวตัวเองอีกสามครั้ง แล้วชี้มาที่ศีรษะท่านท้าวมหายม “ฯพณฯ ท่านท้าวมิมีเขามาแต่เดิมรึพิคะ...คิกคิกคิกๆ” จ้าวแห่งยมเพิ่งเอะใจ ยกมือขึ้นลูบศีรษะบ้าง ทั้งหัวเลี่ยนเพราะลืมสวมเทริดอันมีเขาควายประดับเป็นเกียรติยศ ด้วยรีบมาเพื่อเรื่องชาตะเดรัจฉานตัวนี้ จนพลั้งพลาดให้เสียศรี ให้นางควายมันหัวเราะเยาะเอาได้ ครั้นจะสวมรอยโวยวายแก้ขัดเขิน สำแดงความสะเทิ้นอายก็จะยิ่งเสียสง่า จึงกล้ำกลืนการเสียหน้า กล่าวให้พรอย่างเสียมิได้ “เอาเถอะนังกาสร ข้าจะให้เจ้าไปเกิดเป็นมนุษย์ ทั้งยังจะให้เจ้าทรงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีมิมีใครเทียบ” สิ้นคำร่างนางควายก็กลายเป็นดวงแก้ว โผพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน ตามลำแสงสีทองซึ่งส่องทอดเปิดช่องทาง ท่านท้าวจ้าวแห่งยมแลตามพลางยิ้ม ขณะเสกเทริดมาเสริมศรี ประดับบารมีให้สมกับเป็นยมบาล ยังนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ ‘ไปให้ดีเถอะวะ ศักดิ์ศรีที่ติดไปกับเอ็งมันเรื่องง่าย ให้ข้าหรือใคร หรือต่อให้มนุษย์พวกนั้นก็เสกสรรปั้นแต่งให้เอ็งได้ แต่การรักษาไว้สิแสนยาก อย่าฟูมฟายกลับมาหาข้าก็แล้วกัน ว่าเพราะต้องรักษาศักดิ์ศรีเลยมีอันกลับลงนรก’ *************

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.206.63 , ,

« Reply #1 เมื่อ 14/09/2006 , 23:24:26 »

Edit

เพิ่งได้มีโอกาสร่วมโครงการด้วยเป็นครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ

ตอบกลับโดย : พัฒนา IP ADDRESS : 203.113.35.8 , ,

« Reply #2 เมื่อ 15/09/2006 , 00:06:15 »

Edit

ดีใจที่คุณ Song เข้ามาโพสต์งาน เข้ามาทักทายก่อน แล้วจะเข้ามาอ่านอีกรอบ

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.206.63 , ,

« Reply #3 เมื่อ 15/09/2006 , 01:05:19 »

Edit

ด้วยความยินดียิ่งครับ

ตอบกลับโดย : ภู IP ADDRESS : 203.156.61.134 , ,

« Reply #4 เมื่อ 15/09/2006 , 01:52:28 »

Edit

อ่านจบแล้วก็รู้สึกว่า โอๆๆ...
ชะรอยตะเกียง6 จะตกไม่แตกเสียแล้ว
ถือว่านี่เป็นตะเกียงโครงการที่เร้าใจเป็นที่สุด
ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ครับ

รอเขียนโครงร่างวิทยานิพนธ์เสร็จ
จะมาร่วมเวทีนี้อย่างเต็มกำลังครับ

ตอบกลับโดย : ส.บุญเรือง IP ADDRESS : 203.114.105.127 , ,

« Reply #5 เมื่อ 15/09/2006 , 10:47:28 »

Edit

ดีใจมากครับ ที่คุณซองส่งเรื่องมาร่วมสนุกด้วย กลุ่มตะเกียงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.206.146 , ,

« Reply #6 เมื่อ 15/09/2006 , 16:11:05 »

Edit

คุณ : ภู
ที่จริงติดตามดูโจทย์ของโครงการตะเกียงมาตลอดครับ
แต่ละโจทย์ถือเป็นแบบฝึกหัดที่ดี สามารถสร้างพัฒนาการ
ให้นัก(อยาก)เขียน ได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน
พอมาถึงโครงการ 6 คิดว่าเป็นโจทย์ที่ท้าทายกับแนวเขียน
ของตัวเองที่สุดครับ เพราะการใช้เพียง 2 ตัวละครกับ 1 ฉาก
ถือเป็นเรื่องที่ต้องคิดและเค้นก่อนจะเขียนออกมาให้ได้ดี

คุณ ส. บุญเรือง
ติดตามความเคลื่อนไหวของกลุ่มตะเกียงมาโดยตลอดครับ
ได้เห็นถึงพัฒนาการของแต่ละคนที่ร่วมโครงการแล้วชื่นใจ
ติดใจอยู่นิดหนึ่งตรงปริมาณเรื่องที่แต่ละท่านส่งเข้าร่วมโครงการ
หากถือเป็นการฝึกทักษะการเขียนก็ย่อมได้คะแนนขยันไปเต็มๆ

เป็นกำลังใจให้ทุกท่านเสมอครับ
ด้วยมิตรภาพ

ตอบกลับโดย : guideindy IP ADDRESS : 203.146.147.13 , ,

« Reply #7 เมื่อ 15/09/2006 , 16:35:29 »

Edit

สนุกดีค่ะ ชอบ

ชักคึกคักใหญ่แล้วตะเกียงเรา ดีจัง

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.206.11 , ,

« Reply #8 เมื่อ 16/09/2006 , 14:36:06 »

Edit

คึกคักๆ ดีครับ ผมก็ยินดีที่ได้เห็นเช่นนั้น

ด้วยมิตรภาพครับ

ตอบกลับโดย : เพียงคำ IP ADDRESS : 58.136.209.222 , ,

« Reply #9 เมื่อ 17/09/2006 , 01:28:50 »

Edit

จุดเด่นของคุณซองคือมีลีลาส่วนตัวชัดเจนมั้งคะ...หุหุหุ
นักเขียนรุ่นๆ นี้ อ่านสำนวนนี้แม้ไม่เอ่ยชื่อ เชื่อว่าหลายท่านเดาถูกว่าใครเขียน
ส่วนที่ดีขึ้นคือ อ่านง่าย กว่าแต่ก่อนนะคะ
ส่วนที่อาจจะกลายเป็นข้อด้อยของเรื่องนี้ ก็ตัวภาษานี่เองเช่นกัน
หลายคนสมัยนี้ไม่รู้จัก สัปคับ กาสร แล้วกระมัง หรือบัลลังก์จอมปลวกในเรื่อง
ทำให้รู้สึกแปลก และสะกิดใจให้กลับไปค้นตำนานเทพปกรณัมได้เหมือนกันนะเนี่ย

แต่ทั้งหมดทั้งสิ้นดิฉันยกให้เป็นเรื่องแฟนตาซีค่ะ แค่เขียนให้สมจริงในภาวะการณ์นั้นๆ ในเรื่องได้ ก็ถือว่าสอบผ่านค่ะ

ยินดีที่ได้อ่านนะคะ

ตอบกลับโดย : จิต วิญญาณปู่ IP ADDRESS : 203.113.41.4 , ,

« Reply #10 เมื่อ 17/09/2006 , 10:36:27 »

Edit

โห...คิดได้ไงอ่ะ? แต่อย่างที่คุณเพียงคำว่า คำบางคำวัยรุ่นอย่างผมก็ไม่รู้จัก อิอิ รุ่นไหนหว่าเรา? แต่โดยรวม ชอบนะครับ เป็นการสร้างสรรค์ที่ใช้จินตนาการออนเดอะร็อคมาทำให้ดูเสมือนว่ามีจริง ทำได้ดีครับ เป็นกำลังใจให้

ตอบกลับโดย : แกงกะหรี่สีม่วง IP ADDRESS : 125.24.132.97 , ,

« Reply #11 เมื่อ 17/09/2006 , 16:27:24 »

Edit

พล็อตคุ่น..คุ้น แต่เรื่องนี้ใช้ภาษาได้อลังฯยิ่งนัก อิอิ

ตอบกลับโดย : ภารตี IP ADDRESS : 210.1.8.6 , ,

« Reply #12 เมื่อ 18/09/2006 , 07:38:51 »

Edit

สวัสดีค่ะ..
เรื่องนี้..
เขียนได้สนุกค่ะ..
ไม่ทราบว่าได้แรงบันดาลใจมาจาก
นางควายป่ากับพระฤาษี
ใน"ดีใจจังฯ"หรือเปล่าคะ
ถ้าไม่ใช่ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ
เพราะอ่านผ่านตาแวบแรก..
ใจก็ประหวัดถึงเรื่องนั้นเลย..

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.208.173 , ,

« Reply #13 เมื่อ 18/09/2006 , 20:59:07 »

Edit

ยินดีที่ได้ทักทายคุณภารตีครับ

ไม่เคยครับ เพราะแค่คิดว่า ฯ คืออะไรยังนึกไม่ออก ว่าชื่อเรื่องเต็มๆ คืออะไร
เรื่องควายที่ผ่านตาก็มี ทรพี ทรพา อะมั้งครับ กะเสือโคคำฉันท์(ถ้าจะโยงให้ถึงฤษี)

แรงบันดาลใจจริงๆ เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนครับ ในงานวันสัมนานักเขียน ของการเปิดตัวนิตยสาร คนรักหนังสือ คุยกันในหัวข้อ อนาคตของวรรณกรรมไทยในมือของนักเขียนรุ่นใหม่

ตอนนั้นนักเขียนสายเพื่อชีวิตท่านหนึ่ง กล่าวอย่างอหังการ์ว่า

"เกิดเป็นควาย ถึงไม่มีเขาก็ไถนาได้"

นัยยะนั้นประวัติไปถึง เหรียญตราถ้วยรางวัลต่างๆ ที่ไม่มีความจำเป็นแก่นักเขียนเลย
หากนักเขียนยังทำงานของเขาต่อไปได้ เพราะความที่เขาเกิดมาเพื่อเป็นนักเขียน
พอฟังประโยคนี้จบก็ประทับใจมาก จนไว้จนถึงวันนี้ที่เขียน เรื่องของเขา ใช้เวลาเขียนรวดเดียวสี่ชั่วโมง แล้วก็โพสต์ที่นี่เลย ด้วยอยากร่วมสนุกกับโครงการนี้
มานานแล้ว

แต่คิดว่าคงไม่ไปพ้องกับของใครขนาดนั้นมั้งครับ ที่จริงเรื่องที่ใช้ควายเป็นตัวเอก คงมีไม่กี่เรื่อง แต่ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากได้อ่านเรื่องที่คุณภารตีพูดถึงเช่นกัน
หากไม่รบกวนเกินไปรบกวนเล่าเรื่องสังเขป หรือบอกชื่อเรื่องเต็มๆ ให้หน่อยนะครับ
จะได้ลองไปตามหามาอ่านดู

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ

ตอบกลับโดย : .ภารตี IP ADDRESS : 210.1.8.6 , ,

« Reply #14 เมื่อ 19/09/2006 , 08:49:34 »

Edit

สวัสดีค่ะ
"ดีใจจัง ได้เกิดเป็นเกย์"
เป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่ง
เขียนโดย แกงกะหรี่สีม่วง
เป็นเรื่องสั้นหลายเรื่องเกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่
ของหญิง-ชาย
ของชาย-ชาย
ซึ่งในบทแรกๆการใช้ภาษาค่อนข้างดิบและแรง
อ่านแล้วให้ความรู้สึกมืดทึบ อัดอั้น
แล้วจะค่อยๆพลิกมุมในตอนท้ายเป็นความสว่าง สดใส
จากการถ่ายทอดออกมาด้วยใจของนางควายป่าที่ไปขอพรจากพระฤาษี

พอดีเพื่อนให้ยืมอ่านน่ะค่ะ
หากสนใจจริงๆ
ส่งที่อยู่ไปตามอี-เมล์นะคะ
แล้วจะถ่ายเอกสารส่งให้ค่ะ

ด้วยความยินดีค่ะ...

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.9.40.165 , ,

« Reply #15 เมื่อ 19/09/2006 , 09:48:37 »

Edit

ถ้าเป็นเรื่องนี้ ไม่อ่านแน่ๆ ครับ

ผมว่าเรามาเพ่งเล็งเฉพาะตัวบทดีไหม
ว่าเนื้อหาทั้งหมดมันให้อะไรกับใครได้บ้าง

มอมเมา ยั่วยุ หรือให้กำลังใจแก่ใครอย่างไร

ด้วยมิตรครับ

ตอบกลับโดย : เกลียวคลื่น IP ADDRESS : 203.146.125.30 , ,

« Reply #16 เมื่อ 02/10/2006 , 15:47:43 »

Edit

โอ้...พระแม่เจ้า...ช่างคิดจริง ๆ เลยคุณ
ว่าแต่มีศัพท์บางคำที่ไม่ค่อยเข้าใจอ่ะ...
แต่ยอมรับว่าการนำเสนอเรื่องของคุณแปลกดี
ก็ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ...ส่วนเรื่องของตัวเอง
ยังไม่ถึงไหนเลยค่ะ เฮ้อ...

ตอบกลับโดย : song982 IP ADDRESS : 58.136.206.118 , ,

« Reply #17 เมื่อ 07/11/2006 , 11:49:15 »

Edit

กว่าจะสบโอกาส เข้ามาตอบความคิดเห็นคุณเกลียวคลื่น....นานเนอะครับ

เรื่องนี้ใช้เวลาบ่มพล็อตนานมากครับ พอดีกติกาเข้ากับสิ่งที่ตั้งใจไว้ เลยส่งมาร่วมสนุก

ตอบกลับโดย : ส.บุญเรือง IP ADDRESS : 202.143.142.3 , , 192.168.1.78

« Reply #18 เมื่อ 21/11/2006 , 14:39:30 »

Edit

ขอแสดงความยินดี ที่เรื่องนี้ได้รับรางวัลรองชนะเลิศตะเกียง 6 ครับ
หวังว่า คงร่วมสนุกกับเราอีกในโครงการ 7
เสียดายจัง วันประกาศผลไม่มีโอกาสได้พบกัน รู้จักชื่อมานาน แต่ยังไม่เคยเห็นตัวจริงซักที

ตอบกลับกระทู้นี้

ไอคอนข้อความ :

ชื่อ :

สมัครสมาชิก : เข้าสู่ระบบ

Security Code :

! ใส่ Code ตามที่ปรากฏที่ภาพด้านข้าง
กรุณากด F5 หาก Security Code ไม่แสดงผล

อีเมล์ :

รูปภาพประกอบ :

ขนาดไม่เกิน 100KB **สมาชิกเท่านั้น
(BBZnet.com เพิ่มเนื้อที่เก็บภาพให้แต่ละบอร์ดมากถึง 1GB ต้องการมีเว็บบอร์ดของตัวเอง คลิกที่นี่เพื่อสมัครสมาชิก)

ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี

ข้อความ :







		ไอคอนอื่นๆ
	ใช้ไอคอน

Special Tag
( เปลี่ยนไปใช้งานแบบ HTML Editor Mode, ต้องการ IE6+ และเปิดใช้งาน Java Script )

คำเตือน

การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได

การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้

หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ webmaster@bbznet.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

	Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

Our services

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://bbznet.pukpik.com/scripts2/view.php?user=sbunruang&board=2&id=38&c=1&order=numtopic
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.