ติดต่อลงโฆษณา ในเวปบอร์ดนี้

Abuse/แจ้งลบ
ABUSE / แจ้งลบ
Your Email :
Why? !
Security Code

เฮอร์ไมโอนี่+เดรโก=รักที่พูดไม่ได้ บทที 10

- กลับไปยังหมวดหลักของกระทู้นี้
  - เฮอร์ไมโอนี่+เดรโก=รักที่พูดไม่ได้ บทที 10
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ กระทู้โดย : เรนโบว์ IP ADDRESS : 61.91.135.245 , ,



« เมื่อ 02/04/2005 , 12:24:25 » Send Topic Set to Print Page Edit


มัลฟอยตื่นขึ้นอีกทีในห้องพยาบาล เขารู้สึกถึงแรงเขย่าและเสียงสะอึกสะอื้นของใครบางคน เขามองไม่เห็นว่าเป็นใครแต่รู้แค่ว่าเป็นเด็กผู้หญิงผอมบางคนหนึ่ง มัลฟอยเอื้อมมือไปจับใบหน้าเธอเบาๆ ตายังพร่าเลือน “กะ...เกรน... ฮะ..เฮ้ย!!!แพนซี่!!!” มัลฟอยตะโกนก้องเมื่อเห็นว่าเป็นแพนซี่ พาร์กินสันนั่นเองที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆเขาเมื่อกี้นี้ เขาตาสว่างทันทีและชักมือกลับ
“เดรโก!!!!” แพนซี่กอดเขาอย่างดีใจทั้งๆที่เขายังนอนอยู่
“เฮ้ย!!! ปล่อยฉัน มันเจ็บ!!! ยัยบ้า ปล่อย!!!!”
“มิสเตอร์มัลฟอย” มาดามพอมฟรีย์เดินมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ถ้าฟื้นแล้วกรุณาเงียบๆหน่อยได้มั้ย เอ้า...เธอน่ะออกไปได้แล้วมิสพาร์กินสัน” เธอหันมาพูดกับแพนซี่ที่ทำหน้างอแต่ยังไม่ขยับเขยื้อน มาดามพอมฟรีย์จึงลากแขนเธอแล้วออกแรงดึง
“เขาต้องการพักผ่อนน่ะไม่เห็นรึไง อย่ารบกวนเขา!!”
“พรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยมเธอนะเดรโก” แพนซี่แผดเสียงแล้วพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ออกจากแรงดึงของมาดามพอมฟรีย์ที่ลากเธอออกไป แต่ก็ยังไม่วายที่จะหันมาพูดจากระแนะกระแหนเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงของแฮร์รี่ว่า “น้ำตานองหน้าเชียวนะยะยัยเกรนเจอร์ เป็นห่วงเจ้าพอตเตอร์มันขนาดนั้นเลยรึไง อาจารย์!!! หนูเจ็บ!!!”
มัลฟอยหันขวับไปทันที เฮอร์ไมโอนี่ตาบวมแดงเพราะร้องไห้อยู่ข้างๆรอนที่คุยกับแฮร์รี่ที่ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว เขากำลังบ่นเรื่องที่เจ็บท้อง (จุก) มัลฟอยรู้สึกฉุนๆอย่างบอกไม่ถูกจึงลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่เขายังไม่หายดีจึงเจ็บแปล๊บที่กระดูกสันหลังจนน้ำตาไหล เฮอร์ไมโอนี่รีบรุดเข้ามาดูเขาอย่างเป็นห่วง รอนมองเธอด้วยสีหน้าเศร้าๆ
“มัลฟอย...เธอลุกขึ้นมาทำไม” เฮอร์ไมโอนี่ประคองเขาไว้
“ไปห่วงไอ้เจ้าพอตเตอร์นั่นไป!!”
“ถ้าไม่รู้เรื่องก็อย่ามาทำเป็นพูดดีเลยนะมัลฟอย” รอนพูดอย่างมีอารมณ์ “เฮอร์ไมโอนี่น่ะเป็นห่วงนายจะตายอยู่แล้ว ที่เธอไม่เข้าไปหานายก่อนหน้านี้ก็เพราะยัยพาร์กินสันนั่นอยู่ข้างๆนายต่างหาก ถ้าเธอร้องกรี๊ดกร๊าดแล้วเป็นห่วงนายความลับก็จะแตกนะ”
มัลฟอยรู้สึกโง่เง่าขึ้นมาทันที เขาปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ “เออ...ขอโทษนะ ฉันลืมไป”
“ไม่เป็นไรจ้ะ” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้เขา “นอนได้มั้ย?”
มัลฟอยพยายามนอนลงอย่างเดิมแต่ก็เจ็บหลังมาก เขาทำหน้าเหยเกจนเฮอร์ไมโอนี่ต้องค่อยๆช่วยให้เขานอนลงจนได้และเล่าว่าแครบเล่นได้ห่วยมาก เขาตีลูกบลัดเจอร์สะเปะสะปะไปโดนเขาและแฮร์รี่ การแข่งควิดดิชครั้งนี้ไม่มีใครแพ้ไม่มีใครชนะเพราะมีคะแนนเท่ากันและซีกเกอร์ของทั้งสองทีมบาดเจ็บสาหัสจนต้องยกเลิกการแข่งขันไป
“เธอเจ็บมากรึเปล่า” เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างเป็นห่วงเมื่อมัลฟอยทำหน้าเหยเกอีกครั้ง
เขาจับมือเฮอร์ไมโอนี่ขึ้นมาจูบอย่างแผ่วเบาแล้วพูดว่า “แค่เห็นหน้าเธอฉันก็หายเจ็บแล้วล่ะ”
เฮอรไมโอนี่โน้มตัวลงมาหาเขาช้าๆ มือของมัลฟอยอีกข้างจับอยู่ที่แก้มของเธอเบาๆและมือของเธอก็ประทับอยู่ที่แผ่นอกของเขา เธอค่อยๆก้มหน้าใกล้เขาเข้าไปอีกจนใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่นิ้ว....
“เฮ้....เฮอร์ไมโอนี่!!!!!” รอนร้องเสียงหลง “นี่เธออยู่กันแค่สองคนรึไงฮึ???”
เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นแล้วก้าวฉับๆไปที่เตียงของแฮร์รี่ด้วยใบหน้าที่แดงซ่านแล้วดึงผ้าม่านปิดรอบเตียงของเขา เพียงเพื่อไม่ให้สายตาของทั้งสองคนเห็นว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ เธอเดินกลับไปที่เตียงของมัลฟอย
“คิดจะทำอะไรก็รีบๆทำเหอะ ฉันให้เวลาแค่สองนาทีนะไม่งั้นฉันจะเปิดออกไปดู” รอนพูดแล้วหัวเราะเบาๆแต่เสียงเจือไปด้วยความเศร้าหมอง แฮร์รี่ก็หัวเราะบ้างแต่หยุดทันทีแล้วร้องโอ๊ยเพราะยังจุกไม่หาย
เฮอร์ไมโอนี่โน้มตัวลงไปหามัลฟอยอีกครั้งแล้วประทับริมฝีปากของเธอไปบนริมฝีปากของเขาเบาๆด้วยความรัก....
“เฮอร์ไมโอนี่!!!!!”
เธอถอนริมฝีปากออกทันทีแล้วหันไปตามเสียงเรียก เฮอร์ไมโอนี่หน้าซีดเมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนๆของเธอนั่นเอง ซึ่งมีจินนี่ เนวิลล์ ดีน เชมัส ปาราวตีและโช ทุกคน(ยกเว้นจินนี่) มองเธอตาค้างเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่จูบกับมัลฟอยโดยลืมดึงม่านมาปิด รอนซึ่งเปิดม่านออกมาแล้วมองพวกเพื่อนๆแล้วหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่ เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดแก้ต่างให้เธอยังไงเหมือนกัน
“โอพระเจ้า...” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบเสียงสั่น มัลฟอยบีบมือเธอไว้ “ทำยังไงดี ทุกคนเห็นแล้ว โอพระเจ้า...ฉันต้องแย่แน่ๆ”
natchaya_foam@hotmail.com

แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : เรนโบว์ IP ADDRESS : 61.91.135.245 , ,



« Reply #1 เมื่อ 02/04/2005 , 12:25:54 » Edit
มีต่อจ้า...
บทที่ 10 รักที่พูดไม่ได้...สุดท้ายก็ความแตก (จบ)

“พวกเธอ...คือ...” เฮอร์ไมโอนี่พูดไม่ออก เธอมองเพื่อนๆที่จ้องเธอซ้ายทีขวาทีอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร มัลฟอยพยายามดันศอกขึ้นมาแต่ก็เจ็บหลังเกินกว่าจะลุกไหว เฮอร์ไมโอนี่รีบช่วยประคองเขาอย่างเป็นห่วง
“เฮอร์ไมโอนี่!!! ปล่อยมันซะ!!!” เนวิลล์ตะโกน
“ไม่” เธอพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่ชัดเจน
“ปล่อยมัน!!!”
“ฉันไม่ปล่อย!!!”
“เธอทำอะไรอยู่รู้ตัวไหม???” ปาราวตีกรีดเสียง ดีนและเชมัสมีท่าทางโมโหมากเพราะตลอดเวลาเกือบหกปีที่ผ่านมา ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเฮอร์ไมโอนี่และมัลฟอยนั้นเกลียดกันเข้าไส้ แต่วันนี้เธอกลับปกป้องเขา
ดีนเดินไปท่เตียงของมัลฟอยอย่างรวดเร็วเพื่อจะต่อยหน้ามัลฟอยแต่รอนกลับรุดเข้ามาขวางไม่ให้ดีนทำร้ายมัลฟอยได้ ดีนพยายามจะผลักรอนออกไปแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะรอนตัวโตกว่ามาก “รอน...นายหลบไป ฉันจะอัดมัน”
“ผ่านฉันไปก่อนเหอะ” รอนว่า
ดีนรู้สึกโมโหที่รอนปกป้องมัลฟอยด้วยอีกคน เข้าจึงต่อยรอนเข้าเต็มเปาที่หน้าจนหงายหลังทันที จินนี่รีบเข้ามาตบหน้าดีนแล้วด่าเขาที่ไปทำร้ายพี่ชายเธอก่อน แฮร์รี่ก็ลุกขึ้นมาบ้างแต่เขายังคงจุกอยู่จึงลุกไปไหว โชเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วย
“นี่พวกนายเป็นอะไรน่ะ” เนวิลล์ถามขึ้น “พวกนายไปปกป้องมัลฟอยทำไม มันเป็นศัตรูกับเรานะ”
“ถ้านายคิดว่ามัลฟอยเป็นศัตรูของนาย....พวกเราก็ใช่” แฮร์รี่พูดขึ้นเบาๆ
“แฮร์รี่...”เชมัสและปาราวตีพูดพร้อมกัน
“นี่มันเรื่องอะไรน่ะแฮร์รี่” โชถาม เขาไม่ตอบแต่ขยับตัวให้สบายในอ้อมกอดเธอ
มัลฟอยตัดสินใจพยายามลุกขึ้นมาอย่างสุดกำลัง เขาหน้าเบ้ด้วยความเจ็บที่กระดูกสันหลังตรงที่ถูกลูกบลัดเจอร์กระแทกใส่ เฮอร์ไมโอนี่พยายามกดให้เขานอนลงอย่างเดิมแต่มัลฟอยก็ปัดมือเธอออกแล้วลุกขึ้นมาจนได้ เขาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด “ฟังฉันนะ....ฉัน ฉันมีเรื่องจะบอก”
“จะให้พวกเราฟังอะไรล่ะ!” ปาราวตีตะโกนแล้วหันไปทางเฮอร์ไมโอนี่ “เธอ...คนทรยศ ไปมั่วสุมกับพวกสลิธีริน แกไม่ใช่เพื่อนฉัน!!!!!”
“อย่าไปว่าเกรนเจอร์แบบนั้นนะ!!!!” มัลฟอยตะโกนลั่น เขาค่อยๆลุกลงจากเตียงแล้วเดินช้าๆไปที่พวกเพื่อนๆของเฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยคุกเข่าลงต่อหน้าเชมัสพร้อมๆกับทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด เชมัสมองมัลฟอย อย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี ที่เห็นมัลฟอยมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแบบนี้ นี่ไม่ใช่มัลฟอยที่เขารู้จัก...มัลฟอยตัวจริงย่อมไม่มีทางทำแบบนี้แน่ๆ
“ฉันขอโทษ...” มัลฟอยพูดเบาๆ “ฉันขอโทษที่เคยทำตัวร้ายกาจกับพวกนายจนทำให้เดือดร้อน ฉันขอโทษจริงๆ และ...ฉันขอร้องอะไรพวกนายอย่างหนึ่งได้ไหม คือตอนนี้..ฉันคบกับเกรนเจอร์อยู่ – จริงๆ – ฉันขอร้อง...พวกนายอย่าห้ามไม่ให้ฉันคบกับเธอเลยนะ คือ...ฉันขาดเธอไม่ได้ เกรนเจอร์คือชีวิตของฉัน”
เฮอร์ไมโฮนี่นั่งคุกเข่าลงข้างๆเขา แล้วเอาแขนโอบรอบเอวของมัลฟอยไว้เพื่อไม่ให้เขาโน้มตัวลงไปมากกว่านี้ไม่งั้นอาการเจ็บหลังจะเพิ่มทวีคูณ
“นายอย่ามาเว่อร์!!!!” เนวิลล์ตะคอกใส่ “นายอายุแค่สิบหก คบกับเธอก็ไม่ถึงครึ่งชีวิตของนายเลยด้วยซ้ำ เฮอร์ไมโอนี่จะเป็นชีวิตของนายได้ไง”
“ตลอดเวลาสิบหกปีที่ผ่านมาฉันอยู่แต่ในโลกที่ชั่วร้าย สังคมของฉันมีแต่ด้านมืดและเย็นชา ชีวิตของฉันมีแต่การเสแสร้ง ฉันแสร้งทำเป็นสนุกสนานกับสิ่งที่ชั่วร้ายเหมือนพ่อ พวกนายรู้ใช่ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร...” เกิดความเงียบขึ้นมาทันทีเมื่อมัลฟอยพูดจบ ปาราวตีเอามือปิดปาก ทุกคนในที่นี้รู้ดีว่านายลูเซียส มัลฟอยนั้นเป็นผู้เสพความตายซึ่งถูกขังอยู่ในคุกอัซคาบัน “ใช่....ชีวิตของฉันถูกปลูกฝังมาแต่กับสิ่งแบบนั้นจนในหัวใจของฉันมีแต่เรื่องที่ชั่วร้ายและความชิงชัง” มัลฟอยพูดแล้วหันมายิ้มน้อยๆกับแฟนสาว “แต่เกรนเจอร์ช่วยดึงฉันให้ออกมาจากโลกที่ชั่วร้ายนั้น เธอทำให้ฉันรู้จักมิตรภาพที่แท้จริงไม่ใช่การเสแสร้ง เธอเปิดภาพเด็กชายที่ต้องการความรักออกมาจากสิ่งชั่วร้ายที่ห่อหุ้มฉันไว้...”
“นาย....” ดีนพูดเสียงสั่น เขาแทบไม่เชื่อว่าชายคนนี้ที่คุกเข่าขอโทษเขาจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่เคยพูดจาดูถูกถากถางพวกเขาในเมื่อหลายปีก่อน
“ฉันขอร้อง” มัลฟอยพูดขึ้นอีกครั้งแล้วก้มหน้า “อย่าห้ามฉันไม่ให้คบกับเธอเลยนะ”
“มะ...มัลฟอย” เฮอร์ไมโอนี่ร้องเมื่อมัลฟอยโน้มตัวลงไปอีก เธอกอดและรั้งเขาไว้อย่างยากเย็น เพราะถ้ากอดแน่นไปเขาก็จะเจ็บ แต่ถ้าไม่กอดไว้เขาก็จะโน้มตัวลงไปอีกและเจ็บหลังมากพอๆกัน
ทุกคนเงียบไปราวๆ 1 นาที แล้ส้ชมัสกับดีนก็ก้าวมาข้างหน้า รอนจึงรีบลุกขึ้นมาเพราะคิดว่าเขาทั้งสองจะทำร้ายมัลฟอยอีกแต่ดีนกลับยกมือห้ามเขาไว้แล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วงรอน ฉันไม่ทำอะไรหรอก....เชื่อฉัน” ดังนั้นรอนจึงหยุดและเดินไปนั่งข้างๆแฮร์รี่ จินนี่เดินมาหาเขาแล้วจับที่หน้าของรอนเพื่อดูว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างที่ถูกดีนต่อย
“มัลฟอย...” เชมัสเดินมานั่งยองๆข้างหน้าเขา ดีนก็เช่นกัน “ฉันไม่ห้ามนายหรอกนะถ้านายจะคบกับเฮอร์ไมโอนี่”
มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมองดีนกับเชมัสอย่างงงๆกับสิ่งที่ได้ยิน
“ทำหน้างั้นหมายความว่าไงฮึ?? นี่....ฉันตกใจมากเลยรู้มะที่นายพูดออกมาน่ะซึ้งเป็นบ้า ไม่ยักรู้ว่านายจะพูดแบบนี้เป็นด้วย” ดีนพูดบ้างแล้วหัวเราะหึๆ
“พวกเราไม่เห็นแก่ตัวขนาดไม่ให้คนรักกันหรอกนะ” ปาราวตีพูดยิ้มๆ “ผู้หญิงที่ดีสามารถเปลี่ยนผู้ชายได้จริงๆสินะ”
“นายห้ามทำเฮอร์ไมโอนี่เสียใจละกัน” เนวิลล์พูด
“ฉันกล้าเอาชีวิตเป็นประกันเลยว่าฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจ” มัลฟอยพูดแล้วยิ้มกว้าง “ขอบคุณพวกนายจริงๆ ขอบคุณ...”
รอนเห็นดังนั้นจึงขอร้องไม่ให้ทุกคนในที่นี้บอกใครเรื่องที่ทั้ง 2 คนคบกันอยู่ เมื่อทุกคนตกลงกันเรียบร้อยแล้วพวกเขาจึงตั้งคำถามต่างๆกับมัลฟอยอย่างไม่หยุดหย่อน ปาราวตีใจกล้าขนาดถามเขาว่าเคยมี ‘อย่างว่า’ กับเฮอร์ไมโอนี่หรือยัง เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงทันทีมัลฟอยเอื้อมมือไปหยิบหมอนบนเตียงแล้วฟาดหน้าปาราวตีอย่างแรง “ปัญญาอ่อนน่า!!!! ถามอะไรของเธอ”
“ก็แหม...โตๆกันแล้วนะยะ” เธอเถียง “ฉันเคยได้ยินข่าวของพวกมักเกิ้ลนะ พวกนั้นยังมีอย่างว่ากับแฟนตอนอายุ 14 เลย นายเองก็ 16 แล้วนี่ไม่มีอะไรในกอไผ่เลยรึ???”
“เธอนี่วิปริตจริงๆ” ดีนพูด “เฮอร์ไมโอนี่ไม่ใช่พวกปล่อยตัวอย่างเธอนะ”
ปาราวตีตบหน้าดีนไป 2 ทีแล้วตะโกนด่าเขาที่เขาหาว่าเธอเป็นพวกปล่อยตัวทั้งๆที่เธอไม่ได้เป็น ทุกคนยกเว้นแฮร์รี่กับโชที่นั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับอยู่บนเตียงหัวเราะก๊ากเมื่อเห็นดีนกับปาราวตีวิ่งตบตีกันเป็นการใหญ่โดยที่ต่างฝ่ายต่างก็เถียงกันไม่ยอมหยุด มัลฟอยได้โอกาสหอมแก้มเฮอร์ไมโอนี่หนึ่งทีเมื่อเห็นว่าไม่มีใครมองอยู่
“ฉันรักเธอ...” เขาพูดแล้วกอดเฮอร์ไมโอนี่ที่ซุกหน้าลงไปบนบ่าของเขา เธอมีรอยยิ้มกว้างอยู่บนใบหน้า
natchaya_foam@hotmail.com
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : เรนโบว์ IP ADDRESS : 61.91.135.245 , ,



« Reply #2 เมื่อ 02/04/2005 , 12:31:21 » Edit
ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง มัลฟอยยังคงวางมาดและพูดจาดูหมิ่นนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์เช่นเคย (อย่าลืมนะว่าเป็นแค่ละครตบตา) และแพนซี่ พาร์กินสันก็ยังคงทำท่าประจบประแจงพูดจาอ่อนหวานหน้าคลื่นไส้กับมัลฟอยเหมือนเดิมโดยไม่สังเกตเลยว่าเขานั้นสะอิดสะเอียนเธอแค่ไหน
“เดรโกจ๋า......” เธอพูด “วันคริสมาสต์นี้ฉันอยากได้สร้อยคอรูปหัวใจจังเลย..จะได้เอาไว้เป็นห่วงโซ่คล้องใจเราไว้ด้วยกัน”
“เออเดี๋ยวซื้อให้” มัลฟอยบ่นอุบอิบ “จะซื้อโซ่มาทั้งดุ้นเอาไว้คล้องคอเธอกับต้นไม้ยังไงล่ะ”
“อะไรนะจ๊ะ???”
“เอ่อ.....เปล่า”
“แหม...เธอนี่น่ารักจังเลยเดรโก” แพนซี่ว่าแล้วกอดแขนเขาอย่างรักใคร่โดยที่เจ้าตัวนั้นทำหน้าเซ็งๆและกลอกตาขึ้นฟ้า แฮร์รี่กับรอนหัวเราะกั้กๆเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน

ในตอนเย็นวันนั้น แฮร์รี่กับรอนต่างก็พยายามแต่งตัวให้เฟี้ยวฟ้าวสุดๆโดยเอาเสื้อออกนอกกางเกงและทำผมยุ่งๆ จากนั้นก็ไปยืนเป่าปากแซวนักเรียนปีสี่ที่เพิ่งเลิกเรียนอยู่ตรงหน้าปราสาท “ไงจ๊ะน้องสาว....โอ้ววว นั่นดาวของปีสี่นี่ เฮ้!!! แอนนาสุดสวยจะไปไหนน่ะจ๊า???” แอนนา ลาน่าเด็กหญิงที่หน้าตาสะสวยเดินดุ่มๆเข้าปราสาทไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าเป็นสีจัดด้วยความเขินที่แฮร์รี่ผู้มีชื่อเสียงกับรอนผู้ที่นับวันยิ่งเท่ขึ้นเป็นกองมาแซวเธอเข้า ทั้งสองหัวเราะกันซะท้องคัดท้องแข็งเมื่อเห็นท่าทางของแอนนา
“นี่นาย ไอ้พวกปัญญาอ่อน”
รอนและแฮร์รี่หันไปดูว่าใครบังอาจเรียกพวกเขาแบบนั้น
“มีอะไร พาร์กินสัน” แฮร์รี่ถามอย่างไม่สบอารมณ์พลางขยี้ผมของตนให้ยุ่งขึ้นไปอีก
“เธอเห็นเดรกี้ของฉันมะ?”
“อะไรนะ?? ขีร้อะไรของเธอ” รอนถามอย่างสงสัย
“เดรกี้ย่ะไอ้สมองถั่ว!!! เดรโก มัลฟอยแฟนฉันอยู่ไหน?” แพนซี่กรีดเสียง
รอนยัวะจัดที่ถูกเรียกว่าไอ้สมองถั่ว “ไม่รู้ว้อยยย...ยัยหน้าจืด แฟนใครแฟนมันดิวะ ไปให้พ้นหูพ้นตาฉันซะทีดิ๊!”
แพนซี่จึงเดินสะบัดออกไปด้วยสีหน้าเกลียดชังรอนเต็มที่ เธอเดินหามัลฟอยผู้เป็นที่รักของเธออย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อจะอวดกิ๊บติดผมตัวใหม่ที่แม่ของเธอเพิ่งส่งมาให้ในวันเกิดเมื่อ 2-3 วันที่แล้วให้เขาดู เธอเดินไปรอบๆทะเลสาบจนเหนื่อยแล้วนั่งพักลงใต้ต้นบีชริมทะเลสาบแล้วหอบน้อยๆ เธอได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดกระซิบกระซาบเสียงอ่อนหวานอยู่ใกล้ๆ แพนซี่จึงเงี่ยหูฟังว่าเป็นใครที่พูดอยู่ตามประสาคนจุ้นจ้าน แต่เสียงนั่น...มันคุ้นๆ!!!! และ...และเธอก็รู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร?
“น่านะ...ขอจูบทีนึง”
“เอ๊ะ...มัลฟอย นี่ในหัวเธอคิดแต่เรื่องแบบนี้รึไงนะ” เสียงหญิงสาวอีกคนพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดแต่ก็หัวเราะเบาๆ “ทีเดียวจริงๆนะ??”
“ฉันรักเธอ...เกรนเจอร์”

“กรี๊ดดดด!!!!!”

แพนซี่กรีดร้องอย่างทนไม่ได้และพุ่งเข้าไปในต้นไม้ เธอเห็นเดรโก มัลฟอยชายที่เธอหลงรักกำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กับเฮอร์ไมโอนี่ ทั้งสองมีสีหน้าตกตะลึงเมื่อเห็นเธอ
“นังเกรนเจอร์!!!! ฉันจะฆ่าแก๊!!!!” เธอว่าและกระโจนใส่เฮอร์ไมโอนี่จนล้มนอนหงาย แพนซี่ขึ้นไปนั่งคร่อมแล้วดึงเสื้อของเฮอร์ไมโอนี่ให้เธอผงกหัวขึ้นมาก่อนที่จะเงื้อมือฟาดเธอไปอย่างแรง แพนซี่ทำท่าจะตบเฮอร์ไมโอนี่อีกทีแต่คราวนี้มัลฟอยรีบกระชากเสื้อคลุมของเธออย่างแรง เขาดึงเธอออกจากเฮอร์ไมโอนี่ที่น้ำตาไหลพราก
“แกทำอะไรน่ะยัยปัญญาอ่อน!!!!!!!” มัลฟอยตะโกนลั่นอย่าโกรธจัดแล้วเข้าไปสวมกอดเฮอร์ไมโอนี่ไว้
“เดรโก!!!! ทำไมเธอทำแบบนี้...เธอไปหลงเสน่ห์นังนั่นได้ไง” แพนซี่กรีดร้องพร้อมน้ำตาที่ไหลเป็นทางแล้วหันไปด่าเฮอร์ไมโอนี่ “แกใช้ยาเสน่ห์ใช่มั้ยเขาถึงเป็นแบบนี้!!! แก....”
“ฉันไม่ได้โดนยาเสน่ห์อะไรหรอกนะแพนซี่” เดรโกขัดขึ้นด้วยเสียงเยียบเย็นแล้วมองเธอตาเขียว “ฉันรักเกรนเจอร์ที่ตัวของเขาเอง”
“ไม่!!!!!!! เธอรักฉันนะเดรโก เธอเป็นของฉัน...เธอเป็นแฟนฉัน!!!”
“ฉันสะอิดสะเอียนเธอเต็มทีแล้วนะแพนซี่!!! เธอดูไม่ออกหรือไงว่าฉันไม่เคยคิดที่จะพิศวาสเธอเลยสักนิดเดียว แล้วขอร้องทีเถอะ....ช่วยย้ายก้นเน่าๆออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ฉันต้องการอยู่กับแฟนฉัน 2 คน ไป๊!!!! ยัยผู้หญิงไร้ยางอาย คอยตามตื้อฉันอยู่ได้ ไปให้พ้น!!!”
แพนซี่กรีดร้องด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เธอพุ่งเข้าไปหมายจะทำร้ายเฮอไมโอนี่อีกครั้งแต่มัลฟอยกลับมาขวางและชูไม้กายสิทธิ์ขึ้น เขามองแพนซี่เหมือนเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน สายตาเย็นชาและไร้ความปราณี “อย่าแม้ต่คิดเชียวนะ” เด็กหนุ่มพูดเสียงเย็น “ถ้าแกทำร้ายคนที่ฉันรักแม้แต่ปลายก้อยละก็ เตรียมตัวตายได้ ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้แพนซี่”
“เดรโก....ฉันรักเธอ” แพนซี่พูดด้วยเสียงที่พยายามดัดให้อ่อนหวาน
“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ ฉันรักเกรนเจอร์”
แพนซี่กรีดร้องอีกครั้งเหมือนคนเสียสติที่แล้ววิ่งเข้าปราสาทไปพร้อมกับน้ำตา มัลฟอยหันมาทางเฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งแล้วแต่ยังคงตัวสั่นด้วยความตกใจเพราะไม่เคยเจอะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เขาสวมกอดเธอแน่น
“มะ...มัลฟอย เธอทำให้เขาเสียใจนะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดเบาๆ
“ฉันไม่สน ว่าแต่เธอล่ะเป็นอะไรมั้ย” มัลฟอยผละออกจากเธอแล้วจับใบหน้าแฟนสาวที่เป็นรอยมือแพนซี่อย่างอ่อนโยน “ยัยปัญญาอ่อนแพนซี่ ดูซิว่าทำอะไรลงไป เจ็บมากมั้ยเกรนเจอร์??”
“เจ็บสิถามได้ ลองมาโดนเองเถอะ แต่...มัลฟอย ความลับเราแตกแล้วนะ”
“ไม่เป็นไรหรอก”
“ไม่เป็นไรได้ไงล่ะ เราต้องแย่แน่ๆเลยรู้มั้ย??”
“ก็ช่างปะไร!!” มัลฟอยพูดห้วนๆก่อนที่จะจูบแก้มหญิงสาวเบาๆ “ฉันเองก็ไม่อยากคบกับเธอแบบหลบๆซ่อนๆอีกแล้วด้วย”
“มัลฟอย...เราต้องแย่จริงๆนะ ถ้าเพื่อนๆบ้านสลิธีรินรู้เข้าจะเป็นยังไง” เฮอร์ไมโอนี่ว่าแล้วซุกหน้าลงไปบนบ่าของแฟนหนุ่ม
“ฉันจะปกป้องเธอเองเกรนเจอร์ ฉันสัญญา...ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ”
เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมองมัลฟอยแล้วยิ้ม “ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงที่อ่อนแอซักหน่อย แล้วเธอก็ไม่ใช่เจ้าชายขี่ม้าขาวด้วย”
“ฉันไม่หล่อพอรึไง ฮึ??” มัลฟอยถามงอนๆ
“จะว่างั้นก็ได้”
“เกรนเจอร์!!!”
เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะคิกคัก “ก็ทรงผมเหมือนเป็ดของเธอนี่แหละมัลฟอย ฉันล่ะเกลียดมันจังเลย”
มัลฟอยลุกขึ้นพรวดออกไปทันทีทำให้หญิงสาวตัวต้นเหตุหน้าเสียเพราะคิดว่าเขาคงโกรธเธอแน่ๆที่พูดออกไปแบบนั้น เด็กหนุ่มนั่งลงคุกเข่าข้างๆทะเลสาบและจุ่มหัวของตนลงไป!!

“มัลฟอย!!!! เธอทำอะไรน่ะหา???” เฮอร์ไมโอนี่ร้องเสียงหลง

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วสะบัดผมน้อยๆเหมือนหมา จากผมทรงเดิมที่เรียบแปล้ติดหนังหัวพอโดนน้ำแล้วทรงผมก็เปลี่ยนเป็นรองทรง ผมข้างหน้าตกลงมาปรกหน้าปรกตาทำให้ชายหนุ่มดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้นอีกเป็นกอง มัลฟอยเดินมานั่งข้างๆเฮอร์ไมโอนี่แล้วยิ้ม “ฉันเป็นเจ้าชายได้รึยัง??”
“ยังหรอก....แต่เดี๋ยวนะ” เฮอร์ไมโอนี่เอาไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วชี้ไปที่ผมของเขา เธอเสกคาถาทำให้ผมแห้งแล้วพูดว่า “อืม...ใช้ได้ ค่อยเหมือนเจ้าชายขึ้นมาหน่อย”
“และเจ้าชายหล่อๆอย่างฉันก็คู่ควรกับเจ้าหญิงสวยๆอย่างเธอ” มัลฟอยพูดแล้วกอดเฮอร์ไมโอนี่เสียแน่น
“โอ๊ย!!! ตาบ้า วะฮ่ะๆ อย่าเซ่! มันจั๊กจี้ อ๊าย!!!” เธอร้องกรี๊ดเมื่อมัลฟอยจี้เอวเธอไม่หยุด ทั้งสองหัวเราะกันแทบเป็นแทบตายจนล้มไปนอนกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้า มัลฟอยซึ่งนอนอยู่ข้างๆโน้มตัวเข้าไปหาเฮอร์ไมโอนี่ที่หัวเราะคิกคักแล้วเริ่มต้นจูบเธออย่างแผ่วเบา มือลูบอยู่ที่แก้มข้างซ้ายที่ถูกแพนซี่ตบอย่างอ่อนโยน
“หยุดได้แล้วน่า..” เฮอร์ไมโอนี่ผลักเขาออกด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน มัลฟอยจูบที่จมูกเธออย่างรักใคร่ส่วนเจ้าตัวก็หยิกแก้มแฟนหนุ่มเบาๆ
“เธอผิดคำพูดนะเกรนเจอร์” จู่ๆมัลฟอยก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“อะไร??”
“เธอเคยพูดที่ห้องสมุด....ไม่ใช่สิ เธอเคยตะโกนด่าฉันที่นั่นแล้วบอกว่าจะเกลียดฉันไปตลอดชีวิต”
“ก็แหม..ความคิดคนเรามันเปลี่ยนกันได้” เฮอร์ไมโอนี่ตอบแล้วยิ้ม
“แสดงว่าตอนนี้เธอก็ไม่ได้เกลียดฉันแล้ว???”
“ก็ถ้าฉันเกลียดเธอแล้วฉันจะมาคบกับเธอทำไมเล่าตาทึ่ม”
“แล้ว....” มัลฟอยลากเสียง “เธอรักฉันไหม?? ...เฮอร์ไมโอนี่”
เธอไม่ตอบเพราะยังตะลึงที่เขาเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรก
“ว่าไง??” เขาถาม่อ “ฉันรักเธอนะเฮอร์ไมโอนี่ เธอรักฉันไหม??”
เฮอร์ไมโอนี่ผลักอกเขาแทนคำตอบแล้วลุกข้นเดินเข้าไปในปราสาท มัลฟอยมองตามเธอไปด้วยสีหน้างุนงงปนเศร้าสร้อย ทำไมเธอไม่ตอบ?? เธอเดินหนีเขาแบบนี้เพื่ออะไร??? มัลฟอยก้มหน้าเช็ดน้ำตากับแขนเสื้ออย่างน้อยใจ แต่.....

“เดรโก!!!!! ฉันรักเธอ!!!!!!”

เขาเงยหน้าขึ้นทันที เฮอร์ไมโอนี่ยืนตะโกนอยู่ห่างไป 8 เมตรพร้อมกับยิ้มกว้าง นี่เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม??? เมื่อกี้เธอพูดว่า.....

“เธอได้ยินฉันมั้ย???? ฉันรักเธอเดรโก!!!!” เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนอีกครั้งก่อนที่จะวิ่งตื๋อเข้าปราสาท รอนกับแฮร์รี่ที่ยืนอยู่ตรงประตูยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวเมื่อเธอวิ่งผ่านพวกเขาไป ทั้งสองได้ยินชัดแจ๋วเต็ม 2 หูว่าเฮอร์ไมโอนี่พูดอะไรออกไป (แถวนั้นไม่ค่อยมีคนแล้วเพราะนร.ส่วนใหญ่ต่างก็เร่งรีบไปทานอาหารเย็น) “เฮ้!!! ยัยบ๊อง จะวิ่งไปไหนล่ะฮึ??” แฮร์รี่ล้อและรีบวิ่งตามเธอไปพร้อมกับรอน

มัลฟอยนั่งบื้ออยู่อย่างนั้นหลายวินาที สมองของเขาทำงานอย่างหนักเพื่อทบทวนในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เฮอร์ไมโอนี่พูดว่า....เธอพูดว่า.... ‘ฉันรักเธอ...เดรโก’
“ยะฮู้!!!!!!!!!” มัลฟอยลุกขึ้นแล้วกระโดขึ้นมาเต้นแร้งเต้นกาตะโกนเย้วๆที่ริมทะเลสาบอย่างดีใจเมื่อได้ยินเฮอร์ไมโอนี่บอกรักจนนกฮูกที่อยู่บนต้นไม้บินพั่บๆไปโดยเร็วด้วยความตกใจ
เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะคิกออกมาเบาๆเมื่อได้ยินเสียงของแฟนหนุ่มลั่นทะเลสาบ เธอเดินไปทานอาหารเย็นพร้อมกับหัวใจที่เบิกบาน โดยมีเสียงอัน...เอ่อ...ไพเราะของรอนและแฮร์รี่ขับกล่อมเธอไปตลอดทาง.....

“Take my hand, take my hold life, too....
‘cause I can’t help falling ih love with you......”



.....The End.....
natchaya_foam@hotmail.com
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : เรนโบว์ IP ADDRESS : 61.91.135.245 , ,




« Reply #3 เมื่อ 02/04/2005 , 12:32:05 » Edit
อาจจามีคำที่ผิดไปบ้างนะคะ ต้องอภัยด้วยค่ะ
natchaya_foam@hotmail.com
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : phung IP ADDRESS : 203.151.140.112 , , 203.113.33.12



« Reply #4 เมื่อ 16/04/2005 , 20:36:49 » Edit
เอ่อ คุณเรนโบว์ ใช่กวางป่าววะ ไม่แน่จัยวุ้ย ใช่กวางอ๊ะป่าว

ถ้าใช่ ช้านผึ้งเอง แต่เรื่องนี้ไอกวางแต่งนี่หว่า
phung_sato@hotmail.com
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : จัสติน โลว์ลี่ IP ADDRESS : 61.91.125.8 , ,



« Reply #5 เมื่อ 16/04/2005 , 21:15:13 » Edit
อ้อ....ไม่ใช่ค่ะคนนี้โฟมเพื่อนเราเองค่ะ..
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : เรนโบว์ IP ADDRESS : 61.90.113.97 , ,




« Reply #6 เมื่อ 26/04/2005 , 10:22:45 » Edit
คนละคนเลยอ่ะค่ะ
ก้ออ่านแล้วหนุกดี เลยเอาให้อ่านกันอ่ะค่ะ
(คงไม่ว่ากันนะคะ)
natchaya_foam@hotmail.com
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : ~ !-เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์-! ~ IP ADDRESS : 61.91.253.26 , ,



« Reply #7 เมื่อ 26/04/2005 , 13:52:27 » Edit
เราว่าเขาไม่ว่าหรอเรนโบว์
harry17243@hotmail.com
แจ้งลบกระทู้ หรือ ลบผู้ตอบกลับ ตอบกลับโดย : แทนคุง IP ADDRESS : 49.49.105.245 , ,



« Reply #8 เมื่อ 26/04/2011 , 19:09:14 » Edit
มันส์อ่ะ
แล้วแพนซี่ทำไงต่ออ่ะ อยากรู้นิ
ตอบกลับกระทู้นี้
  ไอคอนข้อความ :
** ชื่อ : สมัครสมาชิก : เข้าสู่ระบบ
** Security Code : ! ใส่ Code ตามที่ปรากฏที่ภาพด้านข้าง
กรุณากด F5 หาก Security Code ไม่แสดงผล
  อีเมล์ :
  รูปภาพประกอบ : ขนาดไม่เกิน 100KB **สมาชิกเท่านั้น
(BBZnet.com เพิ่มเนื้อที่เก็บภาพให้แต่ละบอร์ดมากถึง 1GB ต้องการมีเว็บบอร์ดของตัวเอง คลิกที่นี่เพื่อสมัครสมาชิก)
  ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี
** ข้อความ :

ไอคอนอื่นๆ
  ใช้ไอคอน
B i U URL CENTER IMG Li Font QUOTE Special Tag
( เปลี่ยนไปใช้งานแบบ HTML Editor Mode, ต้องการ IE6+ และเปิดใช้งาน Java Script )
    คำเตือน
  • การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได
  • การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ webmaster@bbznet.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด